Szukaj
Z nauczania Kościoła
Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Częstochowskiej w Częstochowie zaprasza do składania ofert na Inspektora Nadzoru przedsięwzięcia pt.: „Termomodernizacja w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Częstochowskiej” – umowa nr 204/2019/Wn12/OA-TR-ku/D z dnia 24.07.2019 r. finansowanego z dotacji programu priorytetowego nr 3.1.2 „Poprawa jakości powietrza Część 2) Zmniejszenie zużycia energii w budownictwie”. Poniżej została przedstawiona szczegółowa treść Zapytania ofertowego. Dodatkowo, informujemy, iż niniejsza treść zapytania w wersji papierowej jest dostępna w Kancelarii Seminarium pod...
Wyższe SeminariumDuchowne Archidiecezji Częstochowskiej w Częstochowie zaprasza do składania ofert na realizację prac budowlanych w ramach zadania pt.: „Termomodernizacja w Wyższym Seminarium Duchownym Archidiecezji Częstochowskiej” – umowa nr 204/2019/Wn12/OA-TR-ku/D z dnia 24.07.2019 r.finansowanego z dotacji programu priorytetowego nr 3.1.2 „Poprawa jakości powietrza Część 2) Zmniejszenie zużycia energii w budownictwie”. Poniżej została przedstawiona szczegółowa treść Zapytania ofertowego. Dodatkowo, informujemy, iż niniejsza treść zapytania w wersji papierowej jest dostępna w Kancelarii Seminarium...
Nasze konto bankowe

PKO BP S.A. Oddział I w Częstochowie

ul. Kościuszki 2a      
42-200 Częstochowa

11 1020 1664 0000 3802 0116 5612

Kuria Metropolitalna w Częstochowie

 

Caritas Archidiecezji Częstochowskiej
Portal "Moje Powołanie" - Zakon Pijarów

Diakonat jest piękną posługą! Dziś kochani niezmiernie cieszymy się, że po kilku latach formacji seminaryjnej obecni tu kandydaci stają przed Jezusem i mówią: „Jesteśmy gotowi, by poprzez święcenia diakonatu wejść w szczególną działalność rodziny Jezusa Chrystusa” – mówił bp Antoni Długosz podczas Eucharystii, w ramach której udzielił święceń diakonatu 11 alumnom naszego seminarium.

Wyznanie wiary

Zanim doszło do święceń diakonatu, nasi bracia uczestniczyli w rekolekcjach w milczeniu, które odbywały się w Olsztynie. Prowadził je ojciec duchowny rocznika, ks. Paweł Dzierzkowski. Po powrocie do seminarium, w piątek wieczorem, alumni V roku złożyli wyznanie wiary (zobacz galerię zdjęć). W homilii podczas tego nabożeństwa ks. Andrzej Przybylski, Rektor seminarium, odwołał się do listu Benedykta XVI na Rok Wiary: „Porta fidei”. Określił on diakonat jako służbę wierze. - Pierwsza przestrzeń służby to służba wierze. To znaczy zgodzić się na wiarę w duchu Jezusa Chrystusa i Jego Kościoła. Być pokornym w tej wierze, wolą i umysłem przyjąć to, czego naucza Jezus. Trzeba być wiernym Kościołowi i Chrystusowi. Po drugie być sługą wiary to znaczy poznawać wiarę i żyć wiarą. I święcenia nie stanowią tu kresu poznania oraz rozwoju wiary. Potrzebny jest dalszy jej rozwój! W końcu być sługą wiary to znaczy głosić ją i umacniać braci w wierze.

Alumni wyznawali wiarę, której podstawy zawiera Symbol wiary, czyli Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskie. Wyrazili oni także osobisty akt wiary w słowo Boże, spisane lub przekazane przez Tradycję, które Kościół podaje do wierzenia w nauczaniu uroczystym, jak i zwykłym powszechnym. Wyznanie wiary dotyczyło również wszelkich prawd, jakie podaje Kościół w sprawach wiary i moralności oraz nauki głoszonej przez Papieża i Kolegium Biskupów.

Po uroczystym wyznaniu wiary alumni składali podpis pod jego treścią na ołtarzu wobec ks. Rektora. Złożyli oni również deklarację z prośbą do Ordynariusza o udzielenie święceń diakonatu. Istotne jest w niej stwierdzenie każdego z kandydatów, iż pragnie przyjąć święcenia dobrowolnie oraz chce podjąć celibat i zobowiązanie do modlitwy brewiarzowej. Publiczne wyrażenie woli przyjęcia święceń oraz podjęcie ww. przyrzeczeń dokonało się już podczas sobotniej Eucharystii.

Święcenia w archikatedrze

Częstochowska archikatedra zapełniła się w sobotnie przedpołudnie tymi wszystkimi, którzy pragnęli towarzyszyć naszym braciom w tak ważnym dla nich momencie formacji seminaryjnej. Rodzina, proboszczowie, parafianie, przyjaciele i znajomi – to dzięki nim Kościół częstochowski mógł objawić się w swym osobowym pięknie. Po Ewangelii ks. Rektor przedstawił celebrującemu Eucharystię bp. Antoniemu Długoszowi kandydatów do święceń. Alumni wypowiedzieli jakże znaczące w tym momencie słowo: „Jestem”. Po słowach ks. Rektora, który poświadczył, iż kandydaci są godni przyjęcia święceń, biskup wybrał ich do stanu diakonatu.

Jedność w wymiarze ludzkim w pogodny i radosny sposób pomógł zbudować bp Antoni. W ciekawy sposób przedstawił on sylwetki kandydatów do święceń, wychodząc od doświadczenia ich rodziców. - Kiedy przychodzi na świat dziecko, rodzice wiele godzin spędzają przy łóżku nowonarodzonego syna czy córki, z wielkim wzruszeniem patrzą jeszcze na mało owłosioną głowę swojego dziecka i stawiają jakże ważne pytanie: „Synu, córko, kim w przyszłości będziesz? Kto z ciebie wyrośnie?” Z pewnością podobnie reagowali rodzice w kontekście przyjścia na świat naszych kandydatów do diakonatu. Na pewno ich ojcowie bardzo się cieszyli z tego, że mają synów, a mamy także miały nadzieję, że synowie, kiedy założą rodziny, będą przeżywać domowe radości, a one pielęgnować ich dzieci. A synowie powoli wzrastali, odkrywając tajemnice swego powołania. Bywało może i tak, że rodzice spodziewali się w kontekście ich zainteresowań i charyzmatów, kim zostaną.

Następnie bp Antoni przeszedł już do opisu zainteresowań poszczególnych kandydatów. Wskazywał, iż mogli zostać wielkimi podróżnikami, ambasadorami, filozofami, ekumenistami, ogrodnikami, muzykami czy też sportowcami, a jednak w pewnym momencie zdecydowali się na wybranie drogi wiodącej ku kapłaństwu. - Te uzdolnienia poszły na bok (chociaż były rozwijane nadal), kiedy po maturze powiedzieli rodzicom: „Chcemy zostać kapłanami!” Pojawiło się zapewne wzruszenie, a może też jakiś niepokój: „Co z wami będzie? Jaka wasza przyszłość?”  - podkreślił biskup, z empatią dla położenia rodziców w tamtym momencie.

Bp Antoni nakreślił kształt diakonatu, jaki za chwilę miał stać się udziałem naszych braci: - Ta śliczna posługa diakonatu… Będziecie mogli dzięki niej żyć w wielkiej łączności z Jezusem Eucharystycznym, dawać swój głos Jezusowi, by przez was głosił prawdę zbawienia. odwiedzać chorych; być świadkami sakramentu małżeństwa; odprowadzać zmarłych, by po chrześcijańsku ich powołać, a w szczególny sposób służyć katechezie. To wszystko po to, by w waszej postawie spełniło się pragnienie Pana Jezusa, który mówi: „Dopuśćcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie zabraniajcie im! Do nich należy Królestwo niebieskie” (por. Mk 10, 14). A na pierwszym miejscu, jak wam przypomniał autor Dziejów Apostolskich, macie służyć! Kto służy Bogu, ten jest królem! Tego służenia Bogu w królowaniu z całego serca wam życzę!

Biskup podkreślił również konsekwencje wyboru, który musi również oznaczać rezygnację z pewnych dóbr i wartości. - O jednym jednak kochani musicie pamiętać! Skoro decydujecie się być diakonami, a w przyszłości kapłanami, nie będziecie przeżywali Kany Galilejskiej – to jest niemożliwe! Przeżyjecie w sakramencie kapłaństwa Wieczernik, a później wokół Wieczernika będziecie tworzyli rodziny parafialne. Doświadczenie Kany Galilejskiej wystąpi wtedy, kiedy błogosławiąc związki małżeńskie, odwiedzicie małżonków podczas ślubnego przyjęcia. Ale Kany Galilejskiej nie będzie! To daje nam ogromną szansę i możliwość życia w celibacie, by jak mówi św. Paweł, być wszystkim dla wszystkich, by przynajmniej niektórych doprowadzić do Chrystusa (por. 1 Kor 9, 22).

Nałożenie rąk

Po homilii następuje najważniejszy moment, istotny dla święceń diakonatu. Biskup pyta każdego z kandydatów: „Czy chcesz przez nałożenie moich rąk i dar Ducha Świętego zostać wyświęcony na służbę Kościołowi?”; „Czy chcesz pełnić posługę diakona w duchu pokornej miłości, aby pomagać prezbiterom i przyczyniać się do rozwoju chrześcijańskiego ludu?”; „Czy chcesz, w myśl słów Apostoła, przechowywać tajemnicę wiary w czystym sumieniu oraz tę wiarę głosić słowem i czynem zgodnie z Ewangelią i Tradycją Kościoła?”; „Czy chcesz zachowywać i pogłębiać ducha modlitwy, właściwego waszemu sposobowi życia, i w tym duchu wiernie sprawować Liturgię Godzin w intencji Kościoła i całego świata?”; „Czy chcesz nieustannie kształtować swoje postępowanie na wzór Chrystusa, którego Ciało i Krew będziesz brać w dłonie przy ołtarzu?” Na wszystkie te pytania nasi bracia odpowiadają: ”Chcę”, po ostatnim zaś „Chcę, z Bożą pomocą”. Tylko w jednym, być może najbardziej dostrzeganym przez świat przypadku, pojawia się słowo odpowiedzi: „Przyrzekam”. Następuję ono po pytaniu: „Czy na znak wewnętrznego oddania Chrystusowi Panu przyrzekasz zawsze zachowywać celibat ze względu na królestwo niebieskie, służąc Bogu i ludziom?”

Kandydaci podchodzą do biskupa, klękają przed nim i swoje złożone ręce wkładają w ręce biskupa. Ślubują biskupowi cześć i posłuszeństwo, on zaś odpowiada: „Niech Bóg, który rozpoczął w tobie dobre dzieło, sam go dokona”. Nadchodzi pora, by położyć się krzyżem i prosić Pana o potrzebną moc do przyjęcia święceń. W archikatedrze rozbrzmiewa śpiew Litanii do Wszystkich Świętych – wierni modlą się wstawienniczo za kandydatów.

Zbliża się najważniejszy moment – biskup nakłada ręce na każdego z kandydatów. Następnie rozkłada ręce nad nimi wszystkimi i odmawia modlitwę święceń. Po przywołaniu genezy diakonatu z kart Pisma Świętego następuje bezpośrednie odniesienie do kandydatów: „Panie, wejrzyj łaskawie na te swoje sługi, których przez modlitwę wyświęcamy na diakonów, aby służyli Twoim świętym ołtarzom. Prosimy Cię, Panie, ześlij na nich Ducha Świętego, aby ich umocnił siedmiorakim darem Twojej łaski do wiernego pełnienia dzieła posługi. Niech odznaczają się wszystkimi cnotami: miłością bez obłudy, troskliwością o chorych i biednych, powagą pełną pokory, czystością bez skazy i przestrzeganiem duchowej karności. Niech w ich obyczajach jaśnieje zachowywanie Twoich przykazań, aby czystość ich życia pociągała lud Boży do naśladowania. Niech świadectwo czystego sumienia pomaga im mocno i niezachwianie trwać w Chrystusie. Niech naśladując na ziemi Twojego Syna, który przyszedł nie po to, aby Mu służono, lecz aby służyć, dostąpią królowania z Nim w niebie. Który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków”. Wszyscy odpowiadają: „Amen”.

Mamy nowych diakonów!

Mamy nowych diakonów. Ubierają dalmatyki. Zanim zaczną służyć przy ołtarzu, przyjmują od biskupa Ewangelię. Jakże zobowiązujące są słowa, które wtedy słyszą! „Przyjmij Chrystusową Ewangelię, której głosicielem się stałeś; wierz w to co będziesz czytać, nauczaj tego, w co uwierzysz, i pełnij to, czego będziesz nauczać”. Następuje pocałunek pokoju. Objawia się braterska jedność.

Eucharystia trwa dalej zgodnie ze swym naturalnym rytmem. Przed uroczystym błogosławieństwem w imieniu wszystkich neodiakonów podziękowanie składa dk. Michał, ductor rocznika. Bp Antoni słowa wdzięczności wyraża pod koniec swej homilii. - Kochany Księże Rektorze! Kochani wychowawcy z seminarium! Drodzy Księża Proboszczowie i Duszpasterze! Gratuluję Wam wspaniałych kandydatów do diakonatu i dziękuję za Waszą posługę w kontekście ich formacji! Kochani rodzice, jeszcze raz wam dziękuję w imieniu ks. abp. Depo za dar waszych synów. Nie smućcie się! Przez diakonat, a później przez kapłaństwo Waszych dzieci wchodzicie do wielkiej rodziny Jezusowego Kościoła i stajecie się rodzicami każdego księdza naszej archidiecezji. Czyż to nie piękne? Wspierajcie swoich synów modlitwą i ofiarą życia, aby byli przedłużeniem słów i czynów Pana Jezusa i by o nich, patrząc na ich słowa i czyny, wierni mówili, że są drugimi Chrystusami. 

Po Eucharystii jest pora na pamiątkowe zdjęcia, życzenia oraz świętowanie w gronie rodziny i przyjaciół. W seminarium kolejne dni upływają na obserwowaniu neodiakonów, którzy pierwszy raz służą jako diakoni podczas Eucharystii, prowadzą nabożeństwa majowe, błogosławią Najświętszym Sakramentem. A my, ich bracia, cieszymy się razem z nimi i życzymy im, by zgodnie ze słowami kolekty podczas sobotniej Eucharystii, byli roztropni w działaniu, przyjaźni dla wszystkich i wytrwali w modlitwie.


Zobacz galerię zdjęć ze święceń diakonatu

 

Oto nowi diakoni Kościoła Częstochowskiego, alumni V roku w naszym seminarium:

1. dk. Adrian Fertacz - Żuraw, Par. Św. Bartłomieja;

2. dk. Paweł Górecki - Ciężkowice, Par. Matki Bożej Królowej Wszechświata;

3. dk. Michał Jędrzejski - Kiełczygłów, Par. Św. Antoniego Padewskiego;

4. dk. Piotr Klekociński  - Gorzkowice, Par. Najświętszego Serca Pana Jezusa;

5. dk. Mariusz Kocoł  - Częstochowa, Par, Św. Apostołów Piotra i Pawła;

6. dk. Damian Krzyszkowski  - Choroń, Par. Św. Jana Chrzciciela;

7. dk. Marek  Leszczyk  - Trębaczew, Par. Nawiedzenia NMP;

8. dk. Andrzej Olejnik  - Skomlin, Par. Św. Apostołów Piotra i Pawła;

9. dk. Wojciech Orzechowski  - Częstochowa, Par. Św. Antoniego Padewskiego;

10. dk. Marcin Szczypiór  - Kłobuck, Par. Św. Marcina;

11. dk. Paweł Wróbel  - Kurów, Par. Miłosierdzia Bożego.



kl. Jacek Kijas